Ben de o yaşlarda tam olarak “yakalanmamak için yollarım” kurgulayan o çocuktum, yani ses dinleme gibi bir özellik çocuklarda sürekli izlenme paranoyası yaratıp tam tersi daha sessiz ve kurnaz saklamaya itiyor. Konum takibi + “yolda bir şey olursa ara” anlaşması + haftalık düz sohbet bende yalan söylemekten kat kat daha iyi çalışıyordu. Zorla kulak misafiri olmak yerine sınırları beraber çizmek seni de onu da rahatlatır, inan.