Κι εγώ στα δεκαέξι μου έκλεινα την οθόνη σαν αστραπή και καθάριζα το ιστορικό, όχι για κανένα έγκλημα αλλά γιατί ένιωθα να με πνίγει η συνεχής υποψία. Όταν οι γονείς μου σταμάτησαν τα κρυφά apps και καθίσαμε να μιλήσουμε για ξεκάθαρους κανόνες με έναν ελαφρύ, συμφωνημένο έλεγχο, το κρυφτόμα σταμάτησε γιατί επιτέλους ένιωσα ότι με εμπιστεύονται. Η παρακολούθηση χωρίς διάλογο μας κάνει απλώς πιο εφευρετικούς στα ψέματα, ενώ η ευθεία κουβέντα για τα όρια και την ασφάλεια δουλεύει πραγματικά μακροπρόθεσμα.